นิทานสำหรับเด็ก | อายุ 6–9 ปี
คิวของเรา
แนะนำตัวละคร
ต้น เด็กชายวัย 9 ขวบ ร่าเริง ชอบกินขนม และเป็นคนใจร้อนนิด ๆ โดยเฉพาะเวลาต้องรอ เขาเป็นตัวละครที่ได้เรียนรู้จากเหตุการณ์และค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงตัวเอง
มน เพื่อนสนิทของต้น เป็นเด็กที่ใจเย็นและมีระเบียบ เธอไม่ดุต้น แต่คอยอธิบายให้เขาเห็นว่าการต่อคิวมีความสำคัญอย่างไร
ป้าสมพร แม่ค้าขายขนมหน้าโรงเรียน ใจดี พูดจาสุภาพ และปฏิบัติต่อลูกค้าทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน
เด็กชายที่แซงคิว เด็กชายคนหนึ่งที่รีบไปเรียนพิเศษ จึงพยายามซื้อขนมโดยไม่ต่อคิว เหตุการณ์ของเขาทำให้ต้นมองเห็นผลของการแซงคิวได้ชัดเจนขึ้น
เหตุการณ์เริ่มขึ้น
เช้าวันหนึ่ง หลังเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น เด็ก ๆ ต่างพากันเดินออกจากห้องเรียนด้วยความหิว
วันนี้หน้าประตูโรงเรียนมีร้านขนมของป้าสมพรตั้งอยู่เหมือนทุกวัน ร้านของป้าสมพรเป็นร้านเล็ก ๆ ที่เด็ก ๆ ชอบมาก เพราะมีทั้งขนมกรอบ ลูกชิ้น น้ำหวาน และขนมปังไส้ต่าง ๆ
“วันนี้เราจะซื้อขนมอะไรดีนะ” มนถามต้นระหว่างเดินไปที่ร้าน
ต้นมองไปที่หน้าร้านแล้วตาโต
“ขนมปังไส้ช็อกโกแลต! วันนี้เราต้องซื้อให้ได้”
เมื่อเดินไปถึงร้าน ทั้งสองคนเห็นว่ามีเด็กหลายคนยืนต่อแถวอยู่แล้ว
ต้นมองแถวยาวแล้วถอนหายใจและบ่นออกมา
“คนเยอะจัง กว่าจะถึงคิวเรา”
มนยิ้มแล้วเดินไปต่อท้ายแถว และให้กำลังใจต้น
“ก็รอสิ เดี๋ยวก็ถึงเอง”
ต้นเดินตามไปยืนข้าง ๆ มิน
เด็ก ๆ แต่ละคนยืนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ คนที่อยู่หน้าสุดกำลังเลือกขนม ส่วนป้าสมพรก็หยิบของใส่ถุงและคิดเงินให้ทีละคน
ต้นยืนรอได้ไม่นานก็เริ่มขยับไปมา
“ทำไมช้าจังนะ”
มนหัวเราะ
“ป้าสมพรขายให้ทีละคน จะได้ไม่หยิบผิดไง”
ต้นพยักหน้า แต่ไม่นานเขาก็เห็นเพื่อนอีกคนเดินเข้ามา
“ต้น! มายืนตรงนี้สิ”
ต้นหันไปมองเพื่อน
“ตรงไหน?”
เพื่อนชี้ไปที่ด้านข้างของแถว
“ตรงนี้ไง ข้างหน้าเลย คนไม่เยอะด้วย”
ต้นมองแถวที่ตัวเองยืนอยู่ แล้วมองขนมปังไส้ช็อกโกแลตที่วางอยู่บนโต๊ะ
เขาอยากได้ขนมเร็ว ๆ จึงกำลังจะเดินออกจากแถว
แต่มนรีบจับแขนเขาไว้
“ต้น จะไปไหน?”
“ไปต่อข้างหน้าไง จะได้ซื้อเร็ว ๆ”
มนส่ายหน้า
“แต่เรามาถึงทีหลังนะ”
ต้นมองคนที่ยืนอยู่ข้างหน้า
“แค่คนเดียวเอง ไม่มีใครรู้หรอก”
มนไม่ได้เถียง แต่ชี้ให้ต้นมองเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ยืนอยู่ข้างหน้า
เด็กคนนั้นกำเหรียญไว้ในมือและยืนรออย่างตั้งใจ
“ถ้าเราเดินแซงเขา เขาก็ต้องรอนานขึ้นนะ”
ต้นเงียบไป
เขามองเด็กคนนั้น แล้วมองเด็กคนอื่น ๆ ที่กำลังต่อแถว
ทุกคนต่างยืนรอตามลำดับ ไม่มีใครแซงคิวใคร
ต้นจึงเดินกลับมายืนที่เดิม
“ก็ได้ ต้นจะรอ”
มนยิ้ม
“แบบนี้แหละ”
ไม่นาน แถวก็ขยับไปข้างหน้า
หนึ่งคน...
สองคน...
สามคน...
จนในที่สุดก็ใกล้ถึงคิวของต้น
ต้นเริ่มยิ้มออกมา
“อีกนิดเดียว!”
ทันใดนั้น มีเด็กชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาจากด้านข้าง
“ป้าครับ! ผมเอาลูกชิ้นสองไม้ครับ!”
เขายื่นเงินให้ป้าสมพรทันที โดยไม่ได้มองว่ามีคนกำลังต่อแถวอยู่
เด็กที่อยู่หน้าต้นเริ่มพูดขึ้น
“แต่พวกเรามาก่อนนะ”
เด็กชายคนนั้นชะงัก
“ผมรีบครับ เดี๋ยวต้องไปเรียนพิเศษ”
ป้าสมพรยิ้มอย่างใจเย็น
“ถ้าหนูรีบ หนูสามารถขออนุญาตคนในแถวก่อนได้นะ แต่ตอนนี้ทุกคนกำลังรอคิวอยู่”
เด็กชายมองแถว แล้วพูดเบา ๆ
“ขอโทษครับ”
เขาจึงเดินไปต่อท้ายแถว
ต้นมองเหตุการณ์ทั้งหมดแล้วนึกถึงตอนที่ตัวเองเกือบจะแซงคิว
เขารู้สึกดีที่มนเตือน
“ถ้าเมื่อกี้เราแซงคิวเหมือนเขา คนอื่นก็คงไม่ชอบเราเหมือนกัน”
ในที่สุดก็ถึงคิวของต้น
“เอาขนมปังไส้ช็อกโกแลตหนึ่งชิ้นครับ แล้วก็ลูกชิ้นหนึ่งไม้ครับ”
ป้าสมพรหยิบขนมใส่ถุงให้
“ได้เลยจ้ะ ขอบใจที่รอคิวนะ”
ต้นรับถุงขนมแล้วส่งเงินให้
“ขอบคุณครับป้า”
เมื่อเดินออกจากร้าน ต้นหันกลับไปมองแถวอีกครั้ง
เขาเห็นเด็ก ๆ ยังคงยืนต่อคิวกันอย่างเป็นระเบียบ
ต้นรู้สึกว่าการรอคิวไม่ได้ยากอย่างที่เขาคิด
เพียงแค่ยืนตามลำดับของตัวเอง
ไม่นานก็ถึงคิวเรา
ระหว่างเดินกลับห้องเรียน มนถามขึ้น
“วันนี้ได้ขนมที่อยากกินไหม?”
ต้นยกถุงขนมขึ้นมา
“ได้สิ”
“แล้วถ้าพรุ่งนี้คนเยอะกว่าวันนี้ล่ะ?” มนถามอีกครั้ง
ต้นหัวเราะ
“ก็รอสิ”
มนยิ้ม
“เก่งขึ้นแล้วนะ”
ต้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า
“จริง ๆ แล้วการต่อคิวก็ไม่ใช่แค่เรื่องของเราเนอะ”
“หมายความว่าไง?” มนสงสัย
“ก็ถ้าเราต่อคิว คนอื่นก็จะรู้ว่าเขาต้องรอแค่ไหน แล้วทุกคนก็ได้ซื้อของตามลำดับ”
มนพยักหน้า
“ใช่แล้วจ้า”
ต้นมองถุงขนมในมือแล้วพูดต่อ
“ถ้าเราแซงคิว เราอาจจะได้ของเร็วขึ้น แต่คนอื่นต้องรอนานกว่าเดิม”
ทั้งสองคนเดินกลับห้องเรียนพร้อมกัน
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เมื่อใดก็ตามที่ต้นเห็นแถวยาว เขาจะไม่บ่นว่า “ทำไมช้าจัง” เหมือนเมื่อก่อนอีก
เขาจะเดินไปต่อท้ายแถว และรออย่างใจเย็น
บางครั้งอาจมีคนพยายามเดินมาแทรกข้างหน้า
ต้นก็จะพูดอย่างสุภาพว่า
“ตรงนี้มีคิวอยู่นะครับ ถ้ามาทีหลังต้องต่อท้ายแถวครับ”
เพราะต้นได้เรียนรู้แล้วว่า
การต่อคิวอาจทำให้เราต้องรอ แต่การรออย่างเป็นระเบียบทำให้ทุกคนได้รับความยุติธรรม
และเมื่อถึงคิวของเรา...
ขนมที่ได้มา ก็อร่อยขึ้นกว่าเดิมอีกนิดหนึ่ง
